Stan faktyczny sprawy dyscyplinarnej:
Rzecznik dyscyplinarny oskarżył studentkę V roku jednolitych studiów magisterskich wydziału mechanicznego kierunku mechanika i budowa maszyn o to, że w dniu (...) sfałszowała oceny z kursu „Podstawy konstrukcji maszyn z elementami CAD – projektowanie”, a także podpis prowadzącego kurs dr. inż. Jerzego Ch. w indeksie oraz karcie egzaminacyjnej.
Dowody w sprawie to:
- oświadczenie dr inż. Jerzego Ch., że w karcie i indeksie widnieje nie jego podpis,
- karta egzaminacyjna i indeks ze sfałszowanymi podpisami,
- przyznanie się obwinionej do winy.
|
Szanowny Panie Przewodniczący, Droga Komisjo, występując w imieniu pani Małgorzaty G. w przedmiotowej sprawie, chciałbym dokonać swoistego podsumowania materiału dowodowego oraz stanu faktycznego omawianej sprawy. Wystąpienie zostało przeze mnie podzielone na dwie części: pierwsza będzie dotyczyła procesu stosowania prawa przez komisję dyscyplinarną, druga zaś kwestii proceduralnych. Okoliczności, które zaraz podniosę, przemawiają za tym, aby kara wymierzona obwinionej była niższa niż ta zaproponowana przez rzecznika dyscyplinarnego (skreślenie z listy studentów), tj. wnioskuję o karę wymienioną w art. 212 pkt 4 ustawy z 27.7.2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm., dalej jako: PrSzkolWyż). Po krótkim wstępie przejdę zatem do omówienia ważnych dla sprawy okoliczności związanych z procesem stosowania prawa. Na samym początku należy przytoczyć kilka istotnych informacji z zakresu psychologii, aby we właściwy sposób opisać sposób postępowania obwinionej. Jest to niezbędne dla zapewnienia prawidłowego procesu stosowania norm prawnych. Żeby bowiem wymierzyć karę, komisja powinna wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, również, albo zwłaszcza, te, które przemawiają na korzyść obwinionej. A zatem każdy człowiek jest tworem niepowtarzalnym i jeśli chce się wobec niego coś postanowić – w tym przypadku chcemy ukarać najwyższą karą, to nie można tego robić bez indywidualnych badań. Trafnie tę zasadę oddaje Stefan Garczyński, pisząc: „Każdy charakter jest zjawiskiem zawierającym wiele sprzecznych elementów. Kto określa człowieka jednym zdaniem, ten zasługuje na to, by jego samego określić jednym słowem1”. I tak [...] |


